hep ayni 'terâne'

lost diyaliz

2011-08-09T15:37:00.002+01:00

hemen konuya girecegim. ben lost'u izlemeye yeni basladim, bizim mosyonun telkini dogrultusunda. vaktiyle 'ayy herkes izliyo, ben sonra izliiiceeeeem' dedigim diziyi simdi de keske guncelken izleseymisim diyorum. herneyse. diziyi izleyenlerin %90ininin en az aklindan bir kez ne gecirdiginden eminim: 'ben de oyle bir adada kalsam?' ben bu soruyu zihnimde biraz daha genislettim ve kendimi onlarin arasina yerlestirdim. henuz ilk sezonu bitiremedik. o yuzden sinirli sayida karakterlerle kuruyorum duzenimi. ben tabi ki de o arada sirada odun tasiyip arkada siluet halinde beliren figuranlardan biri degilim. bolum basina 10$ la kurtaramazlar. ben de kate, jack, locke, hurley, charlie... vs.nin arasindan biriyim.

malumunuz uzre, ucaga binmeden once ilginc bir hikayesi olmayani dovuyorlar adada. benim hikayem de su: doktorami bitiremedim ve bana odenen burs miktarini faiziyle geri istiyorlar. ben de napiyorum, izimi kaybettirmeye calisiyorum ve sidney'e gidiyorum. mosyoye diyorum ki 'bekle beni. bir gun donecegim.' mosyo beni los angeles'ta bekliyor. niye? cunku los angeles'tan aktarmali ucakla meksika sinirina gecip ozgur olacagiz. ama ne yazik ki ucagim dusuyor, cunku param yok ve ucuz bilet aldim, ucak adi oldugu icin dustu. bir anda adanin butun sorumlulugu sirtima biniyor, neden cunku digerleri cok salak ve ben yari doktor sayilirim cunku ben doktora yapiyordum. karakterimi ve oradaki sorumlu tavrimi tanimlamak icin bir diyalog alintiliyorum:

kate: aaaah hadi ama sevcaaaan bunu yapabilecek tek kisi sensin!
sevcan: yapamam kate. insanlarin hayatini bu sekilde riske atamam.

evet. bana da bu diyalog pek inandirici gelmedi. soylesi daha inandirici olurdu:

kate: sevcan, jack boone'a kan veriyor ve bayildi bayilacak. su odunlari tasimamiz lazim.
sevcan: ahhh sirtiiiim agriyo. galiba ucak kazasinda bi kemigimi kaybettim.

jack: evet, bundan sonra burada yasamaya ayak uydurmamiz lazim. cunku daha ne kadar kalacagimizi bilmiyoruz. is bolumu yapmamiz lazim. sawyer, hurley, charlie siz benimle su tasimaya gelin. locke, boone siz ava cikin. clare, sun, sevcan siz yemek pisirin. sevcan nerde?

sevcan: sayed biliyon mu ben 10 yil arapca gordum. ama konusamiyom.
sayed: oha.
sevcan: ne beeeaa. hocalar kotuydu.

hurley: benim geldigim yerde 160,000,000,000$ param var.
sevcan: ben sana inaniyorum. bana £500,000 versene.

bakalim bugun dizide nolacak...

çıkmaz dimeyin, çıkıyur

2010-12-09T22:14:00.002Z

1. ortaokul-lise dönemlerimde baska sehirde yasayan kuzenimle mektuplasirdik. her bir mektubu nasil heyecanla acardim, bunu ancak yasayanlar bilir. mektuplar cok onemli haberler ya da bilgiler barindirmazdi. genelde mektup kagidinin kendinden resimli on yuzu hayatimizla yani okulla ilgili olaylarla, arka yuzu ise espri(!)lerle dolu olur idi.

2. gecen gun mosyoyle konusurken tony blair'den konu acildi (o kadar da super otesi entel bir ikili oluyoruz biz sonucta yani). tony blair ne zamanlar bastaydi falan diye konusurken aklima geldi. "tony bileyir da ecevit bilmeyir mi?" deyiverdim. (mosyonun tepkisini burada geciyorum entelligimize zeval gelmesin diye). neymis, demek ki bizde bir donem ecevit hukumeti var iken buralarda tony bileyir hukumeti hakimmis.

3. bilincaltimin derinlikerine kazinmis bu espri(!)(?) bana kuzenim tarafindan gonderilmis bir mektupta yaziliydi. bu da benim lise1 de oldugum zamana yani 2000-01 yillarina denk geliyor. yani bu yıllar toni bileyir ile bulent ecevit'in kesisim kümesinin bir böşlümü diyebiliriz. ayrıca bu esrarengiz esprinin de topluma kazandırıldıgı zaman aralıgı..

4. naaassiiii?

gunler bu kadar kisa olmasaydi daha iyi bir kul olurdum

2010-12-03T02:23:00.013Z

cumle kurmayi sevmiyorum. bi kere kurduklarim da zaten ya cok kisa oluyor, ya da anlasilamayacak kadar cetrefilli ve uzun. oyle ki, aradan zaman gectiginde bazen ben bile anlamiyorum.

yarim birakilan cumleler... ertelenmis cumleler... dort gozle beklenen cumleler... bir de tamamlanmis cumleler... tamamlanmis ama tamam olmamis.

bir hocamiz vardi lisansta, ki o hocamiz hala var; soyleyecekleri bittiginde ya da bitmesi gerektigini dusundugunde 'iste bu kadar' deyip cikar giderdi. cumleleri, tamamlanmamis olsa bile tamam olurdu. acayip cool olurdu oylece cekip gitmek.

ben de belki bu yuzden belki bambaska bir yuzden;

cumlelerimi tamamlamaktan allaha siginirim.

something is technically wrong

2010-10-20T17:35:00.005+01:00

eger hala;

-40 yas ustu insanlarin facebook hesaplarinin olmasi cok ilginc geliyorsa,
-dantel yapmayi bilmiyorsaniz,
-yemekteyz programi ile acun isimli unlu kisinin sundugu kutu acma yarismasinin aynisinin 'dis memleket'lerde de cekiliyor olmasi ve hatta yarismacilarin bile tavirlarinin tipkisinin aynisi* olmasi cok tuhaf geliyorsa,
-ogrenciler icin; gunde iki saatten fazla ders calistiginizda gozleriniz sasi bakmaya basliyorsa,
ev hanimlari icin; gunde iki saatten fazla mitfakta durdugunuzda mitfagin kapisini bulamayacaginiz kadar ortalik karisiyorsa,
-yok ben almam, alana da mani olmam diyorsaniz,
-cizgisiz kagida yazi yazarken egri gidiyorsa,
-en az bir adet ismayil yeka sarkisini ezberden okuyabiliyorsaniz (tercihe gore nih.t dog.n'da kabul edilebilir),
- noktalama kurallarina uymamaktan cilginca zevk aliyorsaniz,

yaa bi gidin yaa. baska isiniz yok mu kuzum sizin?

tesekkurler.

*kutu acma yarismasi icin: kutu acildiktan sonra kutuyu acan kisiyi yanina gidip opmek, yarisma esnasinda aglamak.. vs. vs.
yemek pisirme yarismasi icin: eve gittigimde hala actim, tost yapmak zorunda kaldim seklinde asagilayici ifadeler kullanma

to do list

2010-09-18T23:55:00.007+01:00

baba evinden ayrıldığın için her genç kız gibi ağlanacak. hem ağlayıp hem gidilecek.
düğün için fotoğrafçıdan randevu alınacak.
makale haline getirilmiş master tezi tekrar gözden geçirilecek. türkçeye çevrilecek.
doktora ikinci yıl transfer raporu yazılacak.
gelinlikçiye gidilecek.
ingiltere'ye dönmeden evvel son bir kez kebap yenilecek.
selametle kalınacak.
okula sponsor mektubu bırakılacak.
düğün salonu düzenine son bir kez bakılacak.
sahip oluna nimetlere şükredilecek.
döndükten sonrası için tez danışmanından randevu alınacak.
tevbe edilecek.
ikinci panel için strese girilecek.
kendine iyi bakılacak.
lisedeki hocalarına davetiye bırakılacak.
bugüne kadar 'adamakıllı' bir işe yaramadığının artık farkına varılıp kabul edilecek.
kış için bot bakılacak.

ben askere gideeecem ben askere gideeecem ben de geleeecem canım ben de geleeecem.

yahhiyyyyaaaaa

bayram tepriki munasibetiylen:

2010-09-08T23:02:00.003+01:00

"kabristanlar gerçekten çok ilginç yerler" diye başlayacaktım ki, ilginç tabirini burası için pek de ilginç bulmadığımı farkettim. zira, 'ilginç: ilgi uyandıran, ilgi ve dikkat çekici olan, enteresan'*. şöyle söyleyeyim, benim alışageldiğim usule göre, kabristana gidildiğinde dünya kelamı konuşulmaz, gülünmez, herhangi bir kabir parmakla gösterilmez, mezar taşlarının üzerindeki yazılar okunmaz, bir kabrin toprağında yetişmiş ağacın meyvesi yenmez... ilh. kısacası kabir ziyaretlerinin keskin hatlarla çizilmiş bir adabı vardır. bütün bu özellikler bir mekanı ilginç kılmaya yeter mi, daha doğrusu ilgi çekici hale getirir mi, hiç sanmıyorum. fakat bir kabristanın bütün bu özelliklerini kapsayacak herhangi bir sıfat da bulamıyorum. bu karışıklığın salt mekana bağlı olarak değil de algılarıma ve kafamda oluşan 'kabristan' tanımına bağlı olarak şekillendiğinin farkındayım. zira mekandan kastımın yalnızca üzerine basılan zemin olmadığının da yazıyı okuyanlar farkındadırlar umarım. konuya dönecek olursak, 'kabristanlar sakin yerler, ya da 'kabristanlar huzurlu yerler' şeklinde kurulmuş herhangi bir cümle bendeki 'kabristan' için yeterli bir sıfat olmayacaktır. işte tam şu anda yabancı dilde felsefe alanında yazılmış bir kitabının kötü bir türkçe tercümesi gibi hissettim kendimi. yakın zamana kadar öss sınavı sorularındaki paragrafın akışını bozan cümleler gibi hissederdim daha çok. demek ki ilerleme var.

bir kabristanlar, bir de gelinlikçiler...

* http://tdkterim.gov.tr/bts/?kategori=verilst&kelime=ilgin%E7&ayn=tam

gavur diyarinda ramazan

2010-08-29T18:38:00.002+01:00

yok boyle bisey. bosuna aramayin.

:)

2010-08-15T01:21:00.000+01:00

"...İyi ki vardın dedirtmek için bir ömür, iyi ki varsın diyelim.. Bir yol verelim ona; gel biz iyi ki doğdun ile başlayalım.." dedi. isin asli, iyi ki var... hep olsun, ne olur allahim...

feysbuk cilginligina dur deyin. bir agac da siz dikin.

2010-07-06T12:17:00.004+01:00

keyfime olan duskunlugum - her zaman taktir gormese de - kamuoyunca malum. bilgisayar oyunlarina olan duskunlugumu de ben bununla iliskilendiriyorum. bu duskunlugumun feysbuktaki yansimasi olarak ortaya koydugum ilgi, oynadigim oyunlarda muttefik edinme amacli dunyanin degisik yerlerinden hic tanimadigim insanlari arkadas olarak ekleme boyutuna ulasinca, bu gidise bir dur demenin zamaninin geldigini farkettim. ozellikle icerisinde oldugum uzun ve sancili bir doktora doneminin de etkisiyle feysbuk hesabima da bir dur demenin zamaninin geldigine karar verdim. efendim, kisaca ozetleyecek olursak, once tarla ekip bicmekle baslayan surec daha sonra kafe isletmeciligi, fabrika ya da manav, kasap acip ticarete el atmak gibi girisimlerle devam etti. ticaret merakim pek uzun surmedi. daha sonra bir hazine kesfine merak saldim. kimsenin olmadigi adalari kisim kisim kazip hazine kesfediyordum. bak o baya bi tuttu. ama bir zaman sonra baktim o da artik kabak tadi vermeye basladi, yeni arayislara dogru yelken actim. sonrasinda bir strateji oyunu kesfettim. verdonia diye bir oyun. sehir kuruyorsunuz, tarlalariniz oluyor, iscileriniz oluyor, yeni sehirler fethediyorsunuz..vs. vs. ama muttefik olarak ekleyebileceginiz kisiler arkadas listenizden olmak zorunda. benim de entellektuelite seviyesi oldukca yuksek bir arkadas listem oldugundan bu tarz oyunlarla ilgilenecek kimseyi bulamayinca, mecburen dunyanin cesitli yorelerinden yeni arkadaslar edinmekte buldum careyi. bak, onlar gonderdigim her oyun davetini kabul ediyorlar, bana da cesitli hediyeler gonderiyorlardi. bu guzeldi. ama bardagi tasiran son damla o degildi esasen. baska bir oyuna daha el attim: bir kiz seciyorsunuz, bu kiza uygun makyaj yapiyorsunuz, guzel kiyafetler giydirip bir ise sokuyorsunuz. sonra sosyallesiyorsunuz, partiler duzenliyorsunuz, alisverise cikiyorsunuz. bazen podyuma cikiyorsunuz, insanlar sizin tarziniza oy veriyorlar. sevmediginiz kizlarla kavga edip arada bir depresyona giriyorsunuz. evet uydurmuyorum, hatta kac kez depresyona girip kac kizi dovdugunuz profilinizde populerite kismi civarinda yaziyor. parayla erkek arkadas satin alip luks otomobillerle paris'te fink atiyorsunuz. boyle bi bohem, o bicim bi yasam tarzi. ama yine de bu son damla degildi. cok direndim. ta ki, en son kendimi britney spears ve christina aguilera'ya sahne kiyafetleri giydirirken buldugumda kendime geldim. ben tum bu carpik sanal hayatimin ortaya cikisini, rahatima olan duskunlugumle, henuz baslamamis akademik kariyerim ve calismama azmi arasindaki celiskinin gercek hayattan kacma ve bir sure de olsa aklimda kierkegaard olmadan biraz zaman gecirebilme durtusunun neticesi olarak tezahur ettigini dusunuyorum. boyle de psikolojiden anlarim iste. hayret biseyim cunku.

self-muhasebe

2010-06-23T12:22:00.003+01:00

aylardir hatta yillardir suren gune erken baslama cabalarim meyvesini vermeye basladi sonunda. bazen kiyasliyorum da, lisans yillarinda saat 7-7.30 oldu mu bir gram uykum olmadan fiirlardim yataktan. saat 9'da baslardi cogu ders. ona bile yetisirdim, aklim almiyor. artik o kadar erken kalkamamamin sebebi olarak yaslandigimi ileri suregeldim uzun zamandir kendimi ikna etmek icin. 2-3 yilda cok da yaslanilmaz aslinda ama olsun. yaslandim ben, inaniyorum buna. yaslandigim icin fazla hareket de edemiyorum mesela. agir yuk hayatta kaldiramiyorum. fazla yol yurumeye de gelmiyorum. istahimin acilmasi da hep bu yuzden. e tabii, belli bir yastan sonra insan biraz gec doyuyor haliyle. yaslandigim icin kafama da dersler gec giriyor sanki biraz. boyle bir gec anlama efendimesoyliiim kafa basmamasi falan... belli bir yastan sonra ekstra yabanci dil ogrenmek de adamakilli yoruyor insani. farscayi biraz da bu yuzden biraktim. ders calismak cok cabuk yoruyor. zaten bir cesit kafa basmamasi hali hasil oldugu icin vakit aliyor ders calismak. tam anlamaya basladigim anda bir yorgunluk, bir esnemedir sormayin gitsin. zaten ingiltere'ye geldigimden beri 50 yas ustu insanlarla ayni magazalardan alisveris yaptigimi farkettim. demek ki kan cekiyor.

hersey iyi guzel de, ben kendimi bu kadar inandirmisken, su erken kalkmayi becerebilme de nerden cikti.. butun temellerim sarsildi. kendi kendime guvenim alt ust oldu. anaaaaam!

yanilmak guzeldir ve fakat yanilanlar yalniz arayanlardir

2010-06-05T01:31:00.010+01:00

"biz millet olarak problemliyiz, su haberlere yapilan yorumlardan belli" dedi.
"hepimiz depresyondayiz yani?" dedim. aferin bana.

korktugum o ki -ki normalde pek de korkak biri sayilmam-, samantha who dizisindeki bas karakter gibi, ileride gecmisle, yani bugunlerde oynanan zulum senaryolariyla alakali bir hatirlatma yapildiginda ya da bu meseleye dair isimize gelmeyen bir tavirla karsilasildiginda "i have amnesia" diyecegiz; "hafizami kaybettim." dizide samantha neredeyse her bu ifadeyi kullandiginda seyid huseyin nasr'in islam and the plight of modern man adli kitabindaki 'modern insan hafizasini kaybetmistir' mealindeki ifadesi geliyor aklima, nedense. amnesia kelimesini ilk kez orada gorup sozluge bakma ihtiyaci duymustum, evet, onemsiz bir ayrinti. onemli olan, hafiza kaybi belki anlasilabilir de, surekli yinelenmesi ve tazelenmesinin ne kadar enteresan oldugu.

evet problemliyizim.

senden benden bizden

2010-05-21T13:25:00.005+01:00

tam da havalar isinmisken ve yapilacak tonla is varken bahsetmeden gecemeyecegim. gecenlerde bizim mosyonun disi icin gittigimiz hekimin bekleme salonunda beklerken inceledigim magazin dergisinde, bir magazin dergisine pek de yarasan bir yaklasimla ele alinmis, pek de ilginc olmayan bir arastirmayla karsilastim. oyle tahmin ediyorum ki londra'da, yaklasik kirk adet erkege sormuslar. "erkekler neden aldatir?" verilen cevaplar hic de ilginc degil. kirk tane erkegin buyuk cogunlugu erkeklerin uzun sure ayni sevgiliye sahip olduklari zaman kendilerine bir sure sonra bayginlik geldigini ve degisikligin iyi geldigini savunmus. diger bir kesim, alkol demis. goze carpan diger birkac adam, disarida erkekleri yoldan cikarici unsurlarin fazlaligini gerekce olarak gostermis. bir diger ilginc cevap da erkekleri diger arkadaslari uzun sure ayni kisiyle iliskisi oldugundan dolayi dalga gecmek suretiyle aldatmaya tesvik ediyormus. iki ya da uc kisi ise hic aldatmadim, bilmiyorum demis. ankete dahil edilen adamlarin bazisi fransiz, bazisi ingiliz, bazisi ordan buradan iste. ama ingiltere gibi musluman nufusu hic de azimsanmayacak oranda olan bir ulkedeki bu ankette yer alan 40 adet adam icerisinde tek bir musluman olmasi muhtemel kisi yok. ondan sonra iste dun okula gittim. panelim vardi.. panel sonunda doktora tez konumu degistirmeye karar verdik juri uyeleriyle, iyi mi? iyi. sebep; dini tecrube konusunu modern baglamda ele almak istememem oldu. yani dini tecrubeyi analitik terimlerle ifadenin guc oldugunu iddia ettigim ve kisilerin dini tecrubelerine psikolojik bir fenomen olarak yaklasmak istemedigimi belli eden makalem bana tez konusu degisikligi onerisi olarak dondu. ondan sonra iste pisiklet surmek istiyorum bugun. insallah surerim. dondurma da yesem keske.

dort adimda liverpool

2010-05-07T16:16:00.002+01:00

bir zamanlar, bir sehri en az uc kez ziyaret etmeden o sehir hakkinda konusamiyorum, demistim. sanirim dorduncu ya da besinci ziyaretimdi liverpool'u. seviyorum ben o sehri. denizi var bir kere. ilk kez icinde denizi olmayan bir sehirde yasamanin getirdigi rahtasizlik hissi hadd safhaya ulastigi zamanlarda, oraya kacmak gelir hep icimden. manchester'a ortalama 50 dk. uzaklikta olmasi da tesvik edici unsurlar arasinda tabii ki.

sehri turist otobusunde gezdiginizde hem daha cok yer gorme sansiniz oluyor hem de yorulmuyorsunuz. tam bana gore yani. simdi sizinle kisa bir sehir turu yapacagiz. hayal edin, ustu acik iki katli kirmizi bir otobus. harekete gectikten sonra mikrofondan rehberin sesi duyulmaya basliyor, otobus hareket ettikce bilgilendirmeye devam ediyor rehber: hemen solunuzda gormus oldugunuz tarihi mimari fotografinin tam olarak nereden cekilmis oldugunu ya da ne ise yaradiklarini bilinmiyoruz, siz de merak etmeyin zaten. bunlardan adim basi var.

hemen saginizda gormus oldugunuz bu son derece enteresan yapinin da adi tarafimizdan bilinmemekte.o yuvarlak sey surekli donuyor. yapim amaci da bilinmemekte. sadece artizlik olsun diye yapilmis oldugunu dusunuyoruz. ya da yapan kisinin bir takim sorunlari olabilir. bizi ilgilendirmez. yolumuza devam edelim.

asagida gormus oldugunuz karayip korsanlarinin gemisine benzeyen sey tahmin edeceginiz uzere gercekten de bir gemi. limana park edilmis. limani da zaten hemen orada goruyorsunuz. liman ne demektir, bunu da herkes bildigine gore yolumuza devam edelim.

biraz sonra gozlerinize inanamayacaginiz sok goruntulerle karsilasacaksiniz. lutfen tok karnina bakmayiniz:

evet yanlis gormediniz.. iclerinde kurutulmus akrep, bocek, ciyan barindiran lolipoplar satiliyor. buralarda bocekleri direk tatmaniz da mumkun. nadide ormanlardan alinmis, yilan, bocek, ciyan, akrep, tarantula turlerinin sergilendigi bir muzenin hediyelik esya bolumu oluyor burasi. sevmedikleriniz icin essiz hediyeler...

bence de sehri bes kez daha gormem lazim.

tekerrur

2010-05-02T00:41:00.002+01:00

bazi turkuler vardir; insani yorar ama o yorgunluga doyum olmaz.. iste oyle bir turkudur bu.. hayatinda en az bir kez dinlemeli her insan evladi...

buyrun burada...

(not: ben turkuyle orada tanismistim; siz de oradan taniyin, henuz tanismamissaniz...)

kismetsizim

2010-04-08T10:49:00.017+01:00

muhterem nisanlim, benim icin aldigi nergisleri curuk zannederek gelirken cope atmis sevgili pilogum. zavallim ne bilsin o nergisler dogustan boynu bukuk oluyorlar. eve giderken biri onlari bulmadan copun icinden cikarmam gerek. kendime petek dincozden kismetsizim sarkisini armagan ediyorum, zira cicekten yana pek kismetim yok, hep baslarina bir seyler geliyor. ama sanirim iqbal'den the reconstruction of religious thought in islam'i armagan etsem benim icin daha makbule gececek. aksi taktirde beni oy birligiyle doktoradan men edecekler uhuuhuh. sende kaldi bende kaldi daydarayray sevinceeee

inat

2010-04-05T16:59:00.007+01:00

bugun hava ruzgarli sevgili pilogum.
sen bilmezsin,
ruzgar bi estim mi,
zor yurursun yolda.
hele bir de tozu dumana katmissa,
birak etrafini
onunu dahi goremezsin.
gozunu bir acarsin,
iste o zaman yandin!
toz kacarsa,
karismam.
'ruzgarligi anlat bana' deyip durma.
asil is ruzgarin karsisinda durmakta.
yaaaa.
sasirdin di mi.
ben de.

karsiki daglar jandarma jandarma

2010-03-25T20:27:00.009Z

anladim ki alisveris cilginligi denen sey gercekten cok acaip cilgin bir seymis. mobilyacilar bile her mevsim yeni mobilyalar suruyorlar piyasaya. her mevsim baska modellerde ceketler, ayakkabilar, renkler... saticilar nasil ayak uyduruyorlar bu kadar hizli degisime. onlari dusundum, cok uzuldum, icim parcalandi. yazik onlara. bir ara aglayacak gibi oldum. sonrasini hatirlamiyorum. zavalli saticilar. iyi ki satici degilim.

bu sabah simit yedim. susamlari masaya dokuldu. sonra baktim, susamlar normalden kucuk. yoksa benim bu zamana kadar gorduklerim mi normalden buyuktuler. hayatim boyunca bir yalana mi bel bagladim ben. kim bilir bunun gibi nelere aldandim... bunu dusundum, cok uzuldum. gozlerim doldu.

eve gelirken asagiki yoldan mi gitsem yukariki yoldan mi diye dusunuyordum ki firina ugramam gerektigini farkettim. mecburen yukariki yoldan gelmem gerekti. eger ekmek almam gerekmeseydi iki farkli yol yuzunden buyuk bir bocalama yasayacaktim. once sevindim bu dertten kolayca siyrildigim icin. derin bir ohh cektim. sonra asagiki yolun daha kestirme olabilecegi ihtimali geldi aklima. eger ekmek almak zorunda olmasaydim o yoldan gidebilirdim. oradan gitmeliydim. hem firinda oyalanmamis olacaktim hem de daha az yol yurumus... boylece eve daha erken varacaktim. birden gozlerim doldu. cok ama cok uzuldum.

gecen hafta tatil miymis neymis, ask-i memnu oynamadi. benim icin cok kotu bir aksam oldu o yuzden. neyse ki bu haftaki bolum cok heyecanli. bu hafta adnan, bihterin oyunlarini buldu. bihter cadisi adami nasil da kandirdi. ya o behlul hainine ne demeli. zavalli adnan bey. cok iyi niyetli cok. zaten hep o iyi niyetinin kurbani oldu. ama o da kendinden yirmi yas genc kizi almakla hata etmisti zaten. taa o zamandan belliydi boyle olacagi. ama nereden bilsin, o da hakli. yine de bedeli cok buyuk oldu. adnan beyi ben begenirim, cok da severim. abim gibidir kendisi. bi abim olsa ancak onun kadar severdim herhalde. beyefendiligi, oturmasi kalkmasi cok kibar. ama adamcagizi soktuklari o perisan hal yok mu... gorunce bi tuhaf oldum. icim parcalandi. ama ben uyarmistim onu taa basindan. o kadindan sana fayda gelmez demistim. dinlemedi, burnunun dikine gitti. ama yine de yurek dayanmiyor. gozlerim doldu. fena oldum.

ben aglamayayim da kimler aglasin doktor bey.

yek yeeaaa

2010-03-25T19:54:00.003Z

cok ilginc seyler oluyor buralarda sevgili pilogum. anlatsam agzin acik kalir. asagidan yukariya dogru bakildiginda korkunc seyler. yukaridan asagiya dogru bakildiginda harika seyler. bu ne paradoks bu ne lahana tursusu di mi. evet sacmaliyorum. ben bi kafami toplayayim da, sanirim nereden baksam alti ay kadar vakit alacak kafa toplamak. hadi gorusuruz.

ucuz atlattik

2010-03-11T00:31:00.004Z

kirli sepetine attigim esofmanimin cebine kucuk bir cikolata koydugumu hatirladim. kostum, buldum, hemen aldim. ucuz kurtardim yani. tesekkurler.

dara riri dara riri dut duuuut

2010-02-16T14:32:00.007Z

- deniz kac adim uzakta?
- saymadim. cok adim uzakta olsa gerek.
- ben saydim. tek tek.

nâz

2009-12-13T02:13:00.003Z

her zorlukla beraber bir kolaylik var ya hani... sen zorluk icindeki 'kolay'ligi goren kullardan eyle. her iste hayir var diye gonul almasi kolay da, sira bize gelince gonulden razi olmayi nasib eyle...

kalk git

2009-12-11T02:45:00.007Z

eski bir sarki gelir kulagina once... cok uzaktan.
'sen de duydun mu?' diye soracak birilerini ararsin etrafta. hatirlarsin. kalakalirsin oylece.
yutkunmak zor gelir. vazgecersin yutkunmaktan.
derin nefes almak istersin. nefesi cigerine ulastiramadan vermek kolayina gelir. birakiverirsin
basini gokyuzune cevirirsin. 'ne cok yildiz var. yarin hava guzel olacak.'

hesaplarin hic tutmadigini bile bile hesaba dalarsin.

kacmak istersin de ayaklarin birbirine dolasir. dusmezsin. dusmek uzere olmanin tedirginligini, korkusunu yasarsin. dussem de bitse dersin de... dusmezsin.
tutunmak istersin. elinden kayiverir tum dengeler.
avazin ciktigi kadar bagirirsin. sesini kendin bile duymazsin.

hesaplarin hic tutmadigini bile bile hesaba dalarsin.

aglamak bu defa zor gelir. uzanip yatmak en kolayi.
sarkiyi susturursun.
gozlerini kapatir gibi yaparsin.
uyursun.

"orman degiliz artik, milli parkiz"

2009-12-08T01:07:00.005Z

"Ütopya sahipleri neden hep bir ada farzederler? Ütopyalarını hep bir ada üzerinde inşa ederler?"

Hep merak etmisimdir bunu, ama durup da uzerinde dusunmemistim, Ducane Bey'in yazisinda bahsi gecince tekrar aklima geldi :

"Kuşatabilmek için. Mekanı bir ada gibi çevresinden bağımsız tasavvur edebilmek için.

Ada, hem bağımsızlığın, yani müstakil oluşun sembolüdür, hem de dört bir yanından sınırlı oluşun...

Ada, kendi istiklâline sahiptir. Kendi sınırlarına. Her daim korunması gerekir bu yüzden. Sarılıp sarmalanması... Kolların (orduların) arasına alınması..."*

bu kadarla sinirli degil. ada aslinda bir bakima guvenin de semboludur. etrafta derin sular olsa da onun uzerinde olmak bir nevi kurtulusun isaretidir. ve adalar uzaktirlar genel de. ulasmak da zordur oralara; guclu imkanlari ve vasitalari gerektirir. bu yuzden adadakiler guvendedirler, cunku yabancilarin ulasmalari pek mumkun degildir buralara.** ayni zamanda ada, tek basinaligin semboludur. hayy b. yekzan'in dogup buyudugu adadaki dini tecrubesini anlamli kilan arac belki de bu idi: 'tek basina'lik. tuhaftir ki, her birimiz birer ferd olarak kendi irademizin kontrolu disinda bir 'yalnizlik'i tecrube etmemize ragmen, 'tek basinalik' in tecrubesini goze almakta zorlaniyoruz. belki de that's the question!

ducane bey'in yazisinin cok kucuk bir parcasindan hareket ederek cok kucuk bir konuya degindim. velhasil, bazen bir adaya hapsolmanin iyi gelebilecegi kanaatindeyim.

ducane bey'in ilgili yazisini mutlaka okuyunuz, herkesin ucundan, kenarindan tutabilecegi bir nokta bulacagini dusundugumden paylasmak istedim...

iste o yazi: Hakikati ancak karanlıkta bulabiliriz

* http://yenisafak.com.tr/Yazarlar/Default.aspx?i=19851&y=DucaneCundioglu
** bir ada ulkesi olarak ingiltere'nin yabanci nufusunu hesaba katmiyorum zira kendisi utopik olmaktan ziyade son derece reel bir ulke :)

'Bu Ulke' den Dusen Notlar I

2009-12-06T16:57:00.007Z

"Din, siir, ask... Boslukta yuvarlanan insanin bir yildiza attigi merivenler. En yuce, en guzel, en olumsuz taraflarini benliginden koparip bir mucerrede armagan eden insan, neden fakirlessin? Bos kubbeleri sonsuzlugumuzla doldurmak, sonsuzlasmaktir. Tanri beserin en buyuk kesfi.

Magarasinda mechul kuvvetlere yalvaran uzak ceddimiz, feza caginin zindigindan daha mi az bahtiyardi? Hangi ilmî hakikat bir kabile dininin nass'larindan daha sicak, daha doyurucu? Inanmayanlarin, inananlara satasmalari kiskancliklarindan. Mu'minlerin saadetini golgeleyen tek istirap, inanmayanlara karsi duyulan merhamet olmali."

Cemil Meric, Bu Ulke, Iletisim Yay., Istanbul, 2009, s. 298.

sanci

2009-11-27T12:03:00.001Z

adam kirmizi bir kalem aldi elinde. kalemi onun gozune dogru yaklastirdi. kirpiklerine degecek kadar yakindi kalem gozune. sordu: 'ne goruyorsun?'. 'hicbir sey' dedi. 'sadece kirmizi'. sonra yavasca kalemi gozunun hizasinda uzaklastirdi. 'simdi ne goruyorsun?' diye sordu tekrar. 'kirmizi bir kalem' diye cevap verdi. adam gulumsedi. kalemi yavasca masanin uzerine koydu. her zamanki sakin ses tonuyla 'iste' dedi. 'iste, simdi sen yalnizca asla ait olan bir cuz'u goruyorsun. asl olmayan bir cuz. goremezsin bu mesafeden, gormen gerekeni. ne zaman ki senden uzaklasacak, o zaman goreceksin asl olani. uzaklastiran eli de goreceksin, kalemi tutan eli de... sadece zaman... sadece. zaman sifadir.'

'zaman sifadir' diye tekrarladi icinden. 'zaman sifadir.'
'gitmem gerekiyor' dedi. kalkti. 'bekle' dedi adam. 'al bu kalemi. sende kalsin.' kalemi aldi...ceketinin cebine koydu, sonra cikti.

tum olan biteni dusundu tekrar. 'neden?' diye sormaktan kendini alamiyordu. 'peki ama neden?' neydi tum o yasadiklari? nasil bir yorgunluktu bu, nasil bir akil agrisi? zaman zaman nefesi kesiliyor hissi veren bir sanci... akli almiyordu. insan olmak ne kadar da zordu...yasamak ne kadar da zordu...ne kadar daha dayanabilirdi? gayr-i ihtiyari yine diline takildi: 'zaman sifadir.' kulagina hos geliyordu sifa kelimesi... ama zaman?

oylece kac saat yurudu farketmedi bile. sahile ulasmisti coktan. cocuklugundan beri cok severdi sahilde yalniz dolasmayi. bazen sadece ruzgarin tatli serinligini teninde hissetmek icin yapardi bunu. 'aaah deniz' dedi. 'neden boylesine zevk aliyorum bundan?' diye sordu. cevap hazirdi: 'cunku bana kendimi iyi hissettiriyor'. olmadi. tatmin etmedi bu cevap. 'peki ama neden iyi hissettiriyor?' diye sordu bu sefer. 'cunku...' ile baslayan onlarca cumle kurabilirdi... ama hic birinin tatmin etmeyecegini de biliyordu. 'rabbim!' dedi. 'rabbim, ne cok cevapsiz soru var!' sonra tekrar dusundu: neydi tum o olan biten? ne kadar daha dayanabilirdi?

uzakta bir gemi gordu. cocuklugunu hatirladi. denize uzakti evleri. ama balkondan kafasini uzatinca sol tarafinda denizi gorebiliyordu. ufuk cizgisine dogru bakar, en uzaktaki gemiyi secerdi. o gemide oldugunu hayal ederdi. sonra firtina kopardi. gok gurlerdi. gemi siddetle sallanmaya baslardi. tipki o gordugu filmlerde oldugu gibi. gemiye hizla su dolardi. sonra batardi gemi. birden denizin ortasinda tek basina buyukce bir tahta parcasinin uzerinde bulurdu kendini firtina sonrasi. her seferinde o tahta parcasinin uzerinde olurdu. ne bir ada, ne bir gemi etrafta. tek basina... ama kurtulmus sayardi kendini, o tahta parcasinin uzerindeydi ya... gemideki digerleri mi? kimin umrunda ki! denizin ortasinda tek basina. oylesine tutkundu iste denize. simdi uzaktaki balkondan kafasini uzatmasina gerek yoktu. elini uzatsa suya degebilecek mesafedeydi. ama tahta parcasinin uzerindeki kucuk cocuk kadar cesur hissetmiyordu kendini.

birden usudugunu hissetti. yagmur baslamisti. gok gurluyordu. islanmisti. ne zamandir yagiyordu yagmur? saatine bakti, altiya geliyordu. 'gec kaldim!!' dedi. aceleyle ceketini giydi. adimlarini hizlandirdi. donup bakti gemiye son kez. gayr-i ihtiyari tekrarliyordu yine icinden: 'zaman sifadir'... 'zaman sifadir'...
arkasindan seslenen sesi duymadi bile...

- beyefendi kaleminizi dusurdunuz... beyefendi!

uykusuz

2009-11-22T01:14:00.001Z

" 'hayir' dedim.
'hayir, bugun disari cikmayacagim!' sesimin luzumundan fazla cikmasina aldiris etmeden, kapidan usulca sokulan arkadasima...
oysa onceki gunden yapmistim planimi. bugun cikip hic gormedigim sokaklarini taniyacaktim bu sehrin. hesapsizca sapacaktim bir yola.. sonra baska yollara... hatta basimi da yerden kaldirmayacaktim, kaybolmak icin. giderken gectigim yollari gormeyip, donus yolunu bulamamak icin... en basindan karar vermistim oysa ki.. kaybolacaktim...

ama kaybolmamaliydim, sirf inadima... kaybolmanin hic de sirasi degildi zira... kaybolusun bu kadar bilinclisi zarardi bana.. sirf inadima kaybolmamaliydim...

inadima cikmadim disari. inadima kaldim iceride. daha iceride. hep en iceride..." (24/01/09)

bu zimbirtiyi yazali uzun zaman olmus, boyle bir ic konusma bizzat yasamamistim ama kafamda kurup ne geldiyse iki dakikada karalamistim, oylece icimden geldigi gibi, oldugu gibi... mastera baslayali henuz birkac ay olmustu... ancak simdi sekil buluyor kafamda tum o suursuzca yazdiklarim..

cok zor geliyor bana kayboluslara sahit olmak... uzuluyorum. gercekten uzuluyorum. kaybolmanin oznesinden ziyade, 'kaybolma'nin kendisi beni en cok uzen... vicdan olmasa insan, insan olarak kalir mi? seviyorum ehl-i kufurde gurbeti, hic bir baski altinda kalmadan 'ben kimim?' dedirtiyor, sansliysaniz cevabini bulduruyor, sanssizsaniz zaten bu soruyu sormak nasib dahi olmuyor...

kimlik ne ola ki?
kim ortaya atmis bu tabiri?
'kim'-'lik'.
'kim' olma hali?
'kim'dir sorusunun cevabi?
'kim'im ben?
'kim'iz biz?
kimlik sahibi olmak: cok az insanin nasibi...

rabbim bana beni bildir ki seni bileyim...
rabbim sen bizleri nefsimizle bir an olsun basbasa birakma.. ne olur...

mazeret

2009-11-05T01:22:00.002Z

i've asked so many questions
to the wise men i've met
couldn't find all the answers
no one has as yet.

fena halde unutkaniz insanoglu olarak. oyle boyle degil. dil soyler, gonul susar. gonul soyler de dil lâl olur. dil ile gonul hani ayni seydi, ne zamandan beri ayri mutalaa etmisiz, onu bile unuttuk amacim kelime oyunu yapmak degil. zira -kendisi son zamanlarda cokca populer bir uslub olmasina karsin- ne farkli uslublara basvuracak kadar yetenekli bir kaleme sahibim ne de dil felsefesiyle istigal ediyorum.

soylemek istedigim su ki,
unuttum. ma'lûlum.

siz de sunu dinleyiverin; unutulmayan dostum'dan yadigâr...

cemil meric ve...

2009-10-11T00:54:00.012+01:00

Hani olurdu ya kucukken, sevdiginiz bir esyayi kullanmaktan, mesela sevdiginiz bir kiyafeti gundelik giymekten cekinirdiniz. Cunku zamansiz eskime ihtimali, onu kaybetme korkusunu beraberinde getirirdi.. Daha hevesiniz gecmeden, daha eskitme vadesi dolmadan ondan mahrum kalmaktan imtina ederdiniz. Titizlikle kullanirdiniz. Ya da, ne bileyim, sevdiginiz bir yiyecegi yavas yavas yerdiniz ya hani.. bitecek diye korkardiniz.. Cunku bitince bilirdiniz ki tadi damaginizda kalacaktir ama zamani geriye alip o seyi yeniden yemek gibi bir sansiniz daha olmayacaktir. Bir tane daha yemeye kalktiginizda da zaten doydugunuz icin ayni tadi vermeyecektir.* Biraz buyuduk ondan, anlam kaygilarimiz da degisti, cesitlendi. Ama ben bazen yine o cocukluk hallerindeyim. Bu haller yuzundendir ki bu gune kadar okuyamadim Cemil Meric'in herhangi bir eserini bastan sona. Cunku -tam olarak nereden kaynaklandigini bilemedigim bir degerin neticesidir-, hakkini veremeden okuyup bitirme korkusu sardi beni zaman zaman. Belli bir olgunluga (?) gelmem gerektigini dusundum. Zamansiz bir okuyus, kendi adima bir tuketis/tukenis (?) sayilabilirdi. Ya da bir diger kaygiyla, ya cok seversem de hemen bir cirpida bitiverirse, sonra tekrar bastan okudugumda da ayni hazzi alamazsam, dusunceleri sardi zaman zaman aklimi, sebebi bilinmez. Iste bu yuzden okuyamadim bunca zaman... cekindim... Hem nasil cekinmez ki, o, 'bana oyle geliyor ki, hayat denen mulakata bu kitabi yazmak icin geldim' derken herhangi bir kitap gibi eline alip okumaya insan Bu Ulke'yi, misalen? Bir kitap yazmaya degecek kadar doldurabilecek miyiz kendi hayatimizi biz, o da ayri mesele... hic girmeyeyim...

Simdi elimde bir kalem, yalnizca masa lambasinin aydinlattigi odamda, sagimdan vuran isigin yardimiyla hazirim okumaya... daha fazla beklemeye hazir degilim zira... biliyorum ki mutlaka kaleme ihtiyac duyacagim altini cizmek icin birkac satirin ve biliyorum ki Cemil Meric yalnizca los, yari karanlik isik altinda okunmali... ve dahi isik mutlaka sagdan gelmeli...

bismillah...

*isin asli, sizi bilmem ama bana bazen bu tarz seyler olurdu. cocukken ortak ozellikler daha fazlaydi, ancak ve ancak buyudukce bolunduk diye 'siz' hitabini tercih ederek 'siz'in adina konustum, cocukluga dair konusurken.

"su uzun gecenin gecesi olsam, silada bir evin bacasi olsam..."

2009-10-10T00:21:00.006+01:00

'tuhaf bir farkindalik hali' diye tanimlanabilir dedin madem 'gurbet'... nereden cikti simdi bu 'gaflet'?

london london

2009-09-27T19:25:00.059+01:00

Yedigin ictigin senin olsun.. gezip gordugunu anlat derler. Anlatmak istiyorum; lakin kotu bir huyum var. Bir sehri en az 3 kez gormeden o sehir hakkinda yazmakta zorlaniyorum, sindiremiyorum yazdigim satirlari...

Londra: kozmopolit.. baskent.. moda merkezlerinden biri.. herhalde kabaca ozetlemeye yeter..

Ama Londra deyince Thames nehri ve metro tunellerindeki tuhaf atmosfer benim ilk aklima gelen, gezip gorduklerim kadariyla. "Abus, kocaman, sakit" dizelerini dilime getiriyor Londra metrosunun tunellerini gozumun onune getirmek, dizelerin niteledigi kavramla alakasi olmasa da. Insanlar asik suratli, tuneller kocaman, ve evet, buralarda gurultu sehir icerisindekine nisbeten daha az.. belki de bu yuzden...

Ingiltere'nin kendine has karanlik yuzu Londra'da da kendini gosteriyor. Ama burada farkli bir sey var. Bu farklilik, icerisindeki hareketlilikten mi kaynaklaniyor, bilmiyorum... ama beni cezbeden bir farklilik. Bir yandan cezbederken, diger yandan korkutan bir sey. Hizi oldum olasi sevmemisimdir. Bu sehir hizli... aceleci... ve tum sehir asik suratli.. Buna ragmen renkli ve sanki daha bir aydinlik... ama beni cezbeden sey baska bir sey.. adini koyamiyorum. Aslinda bu yeni gittigim neredeyse tum sehirlerde hissettigim bir haz halinden baska bir sey degil sanirim.

Genel itibariyle Ingiltere, en temelde mimari acidan tarihine ve gelenegine bagli bir ulke. Bu baglilik her alanda kendisini gosterebiliyor. Fakat, bir baska sey, Londra ile alakali olarak dikkatimi ceken, tarihinin aksine, Ingiltere'nin tarihten en soyutlanmis sehri oldugu. Cok az zaman gecirdigim icin Londra'da ve her yerini gormedigim icin de bu kaniya varmis olabilirim. Ya da bana bunu soyleten sey, sehrin kozmopolit yapisi, kalabalik hali de olabilir. Fakat, gordugum diger birkac sehirden farkli olarak sezinledigim sey, tarihin yalnizca kulturel aktiviteler, eski binalar ve muzelerde kaldigi ve kontrolden cikmis ama bazi yerlerde olanin aksine "inadina" seklinde nitelendirilemeyecek kadar dogal karsilanmis bir gelenekten siyrilis hali gozume carpan.

Aslinda daha fazla sey yazabilmek ister idim. Lakin daha evvel de dedigim gibi, bir sehri uc kez gormeden hakkinda yazmak icime sinmiyor. Ancak bu kadari sindi icime :)

ne alakaysa artik...

2009-08-31T03:34:00.018+01:00

"Gecenin su tuhaf saatinde sana cevap yaziyor olmamin sebebi..." diye baslamis hocalarimdan birisi kendisine gonderdigim e-maile cevap olarak... "...hasta olmam ve uyuyamiyor olmam." Uzuldum... Sifa diledim Safi olandan...

Gecenin ne oldugunu hasta olana sormak lazim.

"Ne hasta bekler sabahi..." der Necip Fazil bir siirinde, "...seni bekledigim kadar" a baglanir sonu. 'Beklenen'in ne kadar beklendigini kendi bekleyisiyle kiyaslamak icin.. Ne kadar israrla bekledigini ifade etmek icin...

Hastanin sabahi beklemesi vardir. Hasta, hastaligina devanin sabahta gizli oldugunu zanneder. Aslinda buna kendisi de inanmaz da... inanmaya calisir. Sabaha vardiginda, derdini paylasacak birilerinin kendisinin yaninda olacagi umuduna siginir bir ihtimal... Belki de gunduz ugrasacak seyleri oldugundan, sizisina yogunlasmak zorunda kalmayacagi fikrine... Uyuyamaz hasta gece. Geceden bir an evvel kurtulmak ister. Cunku gece, karanliktir. Gece, sessizdir. Gece, yalnizliktir. Gece, her turlu derdiyle en basbasa kaldigi zamandir. Halbuki ona, icerisinde yasadigi zaman tarafindan, kendini dinlememesi gerektigi, kendisinden olabildigince uzaga kacmasi gerektigi ogretilmistir.

Imdi... Gecenin su tuhaf saatinde bunlari yaziyor olmamin sebebi su ki...

Tezimi bu Cuma'ya yetistirmem gerekiyor :))

dücane cündioğlu

2009-08-20T14:29:00.000+01:00

Biraz geç de olsa, bir blogda linkini gördüğüm, Dücane Cündioğlu'nun konuk olduğu 08/08/2009 tarihli programı internetten izlemek nasib oldu. Vaktiyle hangi program olduğunu aramış, fakat bulamamıştım...

Diyor ki Dücane Bey:

- Üçe ayırıyorum ben bilgiyle uğraşanları; bilgeler, bilginler ve bilgiçler olmak üzere...yani arifler, alimler ve malumat-furuş olanlar. Gazetecileri, aydınları genelde bilgiçler düzeyinde telakki ediyorum. Üniversitedeki işini ciddi yapan hocaları bilgin olarak düşünüyorum. Bunların üzerinde bir de bilgeler...

- Var mı Türkiye'de bilgeler?

- Alem hiç onlardan hali kalır mı? Yalnız adetleridir; kendilerini iyi saklarlar...

- Peki Batı'da var mı bu bilgeler?

- Batı'nin mahrum oldugu tek nimettir diye düşünüyorum...

Batı'nın mahrum olduğu tek nimet bilgeler midir?

Meseleyi daha çok açmasını temenni ederdim; okumaktan cok, kendisinden duymak isterdim... Eminim söyleyecek çok daha fazla sözü vardır bu konuda...

eski taaaas, eski hamam

2009-08-17T01:20:00.000+01:00

Günlüğümün sayfalarını karıstırıp, bazen, eski yazdıklarımı okuyarak, "hmm, demek hala bu konuya dair düşüncelerimde bir şey değişmemiş... eski tas eski hamam" ya da "ya hu bunu ben mi yazmişim, insanoğlu ne garip, bir günü diğerini tutmuyor?" derim; bundan da büyük zevk duyarim. Geçenlerde yazmişim; buralarda -- ecnebi memlekette-- sanki hersey, kasıtlı olarak, insanı dunyaya baglamak uzere programlanmis gibi diye. Hicbir seye bosluk bırakılmamış, dur durak bilmeyen bir ugras, bir koşturmacadır gidiyor... üstüne üstlük bir de bos kalma korkusu salivermişler icimize.. isler tamamen bittiginde ne yapacagini bilememe halini yasatip, insanlari daha da dunya icin çalışır hale getirmeye calisan bir grup var sanki, uzerimizde oyunlar oynayip egleniyorlar. Peki kim bu grup ya da her neyse? Dunya mi? Modern hayat diyecegim, yok yok, simdi cok klişe kaçaçak.. ama oyle iste.. yokluyorum kendimi gunluge yazdigim bu ifadelere dair ... evet, hala ayni kanidayim: "hmm, demek hala bu konuya dair dusuncelerimde bir sey degismemis... eski tas eski hamam".

İşte bu kadar

2009-08-14T23:35:00.001+01:00

Lisansın ilk yıllarında, okuduğum kitapları defterimin arkasında ozel olarak ayırdığım yere kaydetmek âdetim idi. Kitabın ve yazarinin adı, sayfa sayısı, ilk basıldığı yıl ya da eğer dönemsel bir yonu var ise konunun geçtiği yılları, okumaya başlama ve bitirme tarihimi... Böylece aradan yıllar geçse bile ben ne zaman ne okuduğumu hatırlayacaktım. Bazi luzumsuz bilgileri de icerse bile cokca faydasini gordum o notlarimin...

Sonra ne olduysa oldu... ben pek okuyamaz oldum lisansın son yıllarında. Okuyamaz oldum derken, ders kitapları dışındaki kitapları kastediyorum. Öykü okurdum ama... Bilim-Sanat'a gidip gelirken hava serin ve rüzgarlı olsa bile vapurun açık yerinde oturup çayımı ya da salepimi yudumlarken, hafif bir dille yazılmış öykü kitaplarını okumak ya da edebiyat dergilerini karıştırmak öylesine tatlıydı ki; aynı hazzı bana yaşatabilecek bir şey daha bulabilir miyim, bilmiyorum.

Okuduğum kitapların künyelerini kaydetmiyordum artık...

Artik, okuduklarim kadar yazdiklarim uzerine de dusunmeye basladim.

Şimdilerde günlük yazıyorum. Vaktiyle bana pek bir sey ifade etmeyen 'yazmak', artik hiç olmadığı kadar çok zevk veriyor. 'Kendi icine yonelmek', karsi koyamadigim bir istek halini aliyor zaman zaman..

Bazen aklima da gelmiyor degil: Günlük tutmanın da bir erkânı âdâbi var mıdır? Mesela bir günlük metni, herhangi bir edebiyat metni gibi kritiğe tâbi tutulabilir mi; sınıflandırılabilir mi dönemsel olarak ya da herhangi bir edebî akım icerisinde mutâlaa edilebilir mi? Akademik bir makale gibi üzeri çizilip düzeltmeler yapılabilir mi?

Iste suraya yaziyorum: Eger bir gun unlu biri olur isem, oldugumde benim gunluklerime ilişmesinler; vasiyetimdir :p

Buraya, ilk olarak, neden boyle bir yaziyla basladigimi bilmiyorum :)

Hayırlı ola

İşte bu kadar.